Oruç zahiri ve lüzumsuz amellerden değildir. İrfan sahibi olanların malumu olduğu üzere, beden ruhun mekanı ve nefsin arzularının dönüp durduğu yerdir. Nefsin cismani arzuları ne kadar galib olursa, ruhani mükaşefeler o kadar az olur. [Hatta hiç olmaz.] Nefsin arzularını yapmamak yani (riyazet) çekmek, Allahü tealaya yaklaşmağa vesile olur. Riyazet nefsin şehvetini kırar.

Orucun üç derecesi vardır:

1) Avam orucu: İslamiyet'in tayin ettiği zaman içerisinde [Ramezan ayında], gündüzleri yemek ve içmek ve cimadan kendini uzak tutanların orucudur.

2) Havas orucu: Umumi orucda şart olan şeyleri yapmakla beraber, göz, kulak, dil, el, ayak ve bütün azası da Allahü tealanın emirlerini yerine getirip, haram ve mekruh kıldığı şeylerden uzaklaşanların orucudur.

3) Hass-ül-havas (yani Evliyanın) orucu: Yukarıda avam ve havas oruçlarında zikir ettiğimiz şeyleri yapmakla beraber, kalpleri, dünya düşüncelerinden ve Allahü tealaya yaklaşmağa mani olacak düşüncelerden ve ma-sivadan, yani Allahü tealadan gayri her şeyden yüz çevirip sakınanların orucudur. İmam-ı Buhari'nin bildirdiği hadisi şerifte, Peygamberimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", (Oruç tutan kimse, yalan sözü terk etmezse, o kimsenin yiyip içmeyi terk etmesine Allahü tealanın ihtiyacı yoktur) buyurmuştur. Böyle noksan tutulan bir orucun zahiri ve lüzumsuz bir amel olduğunu hakikat ehli zaten anlamışlar ve bildirmişlerdir. [Oruç tutarken günah işleyenler, benim orucumun kıymeti yok diyerek orucu terk etmemelidir. Oruca devam etmeli, Allahü tealaya yalvararak af dilemeli ve işledikleri günahlardan yüz çevirmelidirler. Zaten oruca devam etmek, insanı günah işlemekten men eder.] [Cevab Veremedi kitabı]