Bir kılın hürmetine

“Resûl”ün kıymetini, insanlar değil yalnız,
Bütün hayvânât dahî bilirdi istisnâsız.

Uçmadıkları gibi kuşlar Kâbe üstünden,
Onun üzerinden de uçmazlardı edebten.

Yine Peygamberimiz, Mîrâc'ta hem o gece,
Allahü teâlâya suâl etti öylece:

(Yâ rabbî, Cebrâil'e altıyüz kanat verdin.
Bunun mukâbilinde bana ne ihsân ettin?)

Hak teâlâ cevâben Sevgili Peygambere,
Buyurdu: (Senin bir tek saç kılın, bana göre,

Cebrâilin altıyüz kanadına nazaran,
Daha çok kıymetli ve sevgilidir her zaman.)

Yine “Hâlid bin Velîd” hazretlerinin dahî,
Bir başlı var idi, pek çok değer verdiği.

Onu, hangi savaşta örtse idi O eğer,
Dşmanlarına karı olurdu hep muzaffer.

Ve lâkin o başlı kaybedince o bir gün,
Oldu bunun yüzünden çok mükedder ve üzgün.

Dediler: (Kaybettiğin, bir başlık değil midir?
Öyle ise, bu kadar üzülmek peki nedir?)

Dedi ki: (Bu üzülmem, çok azdır bunun için.
Zîrâ siz bilmezsiniz hikmetini bu işin.

O başlın içinde, o Server’in saından,
Bir mübârek "kıl" vardı, üzülmem işte bundan.

O başlık, hangi harpte bulunsaydı baımda,
Muzaffer oluyordum mutlak o savaımda.

Bütün başarılarım, bundandır işte benim.
Kaybettim şimdi onu, nasıl üzülmiyeyim?)

Yine Resûlullah'ın o mübârek cemâli,
Nûrluydu ondördüncü bir “Dolunay” misâli.

“Hazreti Âişe”nin evine geldi bir gün.
Bakıp güldü Âişe yüzüne o Resûl’ün.

Ne için güldünü suâl etti o Server.
Âişe vâlidemiz îzâh etti bu sefer.

Dedi: (Yâ Resûlallah, bu gün bir elbiseyi,
Dikerken, dürmştüm elimdeki iğneyi.

Çok aradım ise de, bulamamştım yine.
Sen içeri girince, bulundu şimdi iğne.

Öyle aydınlandı ki nûrundan zîrâ evim,
ğneyi, râhatlıkla gördüm ve alıverdim.)

Bunları arz edince Âişe vâlidemiz,
Ağlamaya başladı Peygamber Efendimiz.

Sebebini sorunca, buyurdu ki o zaman:
(Yâ Âişe, mahşeri hâtırladım ben şu an.

öyle ki, ümmetimden o gün bâzı kimseler,
Benim bu cemâlimi hiç göremiyecekler.

İşte o ümmetimin hâlini hâtırladım.
Onların durumuna üzüldüm de ağladım.)