Yetîm Sevindirmek

“On” yaşında bir çocuk, zamanı seâdette,
Kaybetti babasını kâfirlerle bir harpte.

Adı "Abdullah" olup, çok mahzûn hâli vardı.
Oynayan çocuklara, bakar bakar ağlardı.

Peygamber Efendimiz geçiyorken o yerden,
“Abdullah”ı gördü ve yaklaştı ona hemen.

Buyurdu: (Evlâdım sen, niçin oynamıyorsun?
Ve niçin bir kenara çekilmiş ağlıyorsun?)

Dedi ki: (Şehîd oldu bir cenkte benim babam.
Bu yüzden onlar gibi sevinip oynıyamam.)

Resûlullah, şefkatle sordu ki ona yine:
(Sen kardeş olur musun Hasan ve Hüseyin'e?)

Çocuk (Evet) deyince, sordu ki sonra şunu:
(İster misin olasın Peygamberin torunu?)

Sevinip, (Çok isterim) deyince de Abdullah,
O zaman buyurdu ki yetîme Resûlullah:

(Ey Abdullah, öyleyse torunumsun sen benim.
Haydi gel, tut elimden, bizim eve gidelim.)

Abdullah, o Server'in bir elinden tutarak,
Yürüdü Onun ile çok sevinçli olarak.

Sevgili Peygamberin evinde çok mutluydu.
Yetîmliği unutmuş, artık ağlamıyordu.

Sonra güzel bir kaftan giyinip üzerine,
Resûl’den izin alıp, geldi oyun yerine.

Lâkin ağlamıyor ve sevinçten hopluyordu.
(Ben, Peygamberimizin torunuyum) diyordu.

Çocuklar, Abdullah'ın yanına seğirterek,
Ona şöyle dediler çok gıbta eyliyerek:

(Ey Abdullah, bizler de keşke yetîm olsaydık.
Kavuştuğun şerefe biz dahî kavuşsaydık.)

“Hazreti Âişe” de anlatır ki şöyle hem:
Benimle otururdu bir gece Fahr-i âlem.

Başını, kucağıma koyuverdi bir ara.
Ben “Ay”a bakıyordum, O ise “Yıldızlar”a.

Resûl’ün nûr cemâli, "Dolunay"a nazaran,
Daha parlak ve nûrlu göründü bana o an.

Kendimi tutamayıp, ağlamaya başladım.
Damladı nûr yüzüne, iki damla gözyaşım.

O zaman buyurdu ki o Resûl-i müctebâ:
(Yâ Âişe, ne için ağlıyorsun acabâ?)

Dedim: (Yâ Resûlallah, Ay'a baktım ve lâkin,
Ay’dan nûrlu göründü, bana senin cemâlin.

Senin güzelliğini görmekten mahrûm olan,
Kimseleri düşünüp, ağlıyorum ben şu an.)

Allah'ın Peygamberi buyurdu: (Doğru dersin.
Ve lâkin bu husûsta niçin hayret edersin?

Zîrâ ay ve güneşin nûrunu da evvelâ,
Bil ki, benim nûrumdan yarattı Hak teâlâ).

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

971 [m.1563] yılında doğmuş ve 1034 [m.1624] yılında vefât etmiş olan, ikinci bin yılının müceddîdi, İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendi hazretleri, islâm dîninin Kur’ân-ı kerîm ve Hadîs-i Şerîflerden sonra, üç numaralı kitâbı olan (MEKTÛBÂT) kitâbını yazmışdır. Üç cild ve aslı fârisî olan mektûbât kitâbında (536) mektûb vardır. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bu eserinde, insanoğlunun rûhî hastalıklarının tedâvî yollarını göstermiş, islâm dînine nasıl inanılacağı, ibâdetlerin ehemmiyyeti, Evliyâlık, Resûlullahın güzel ahlâkı, islâmiyyet, tarîkat ve hakîkatin ayrı-ayrı şeyleri olmadıkları gâyet açık bir şekilde îzâh edilmişdir. (Mektûbat Tercemesi) kitâbı, (Mektûbât)ın birinci cildinin tercemesidir. İkinci ve üçüncü cildden, lüzûmlu görülen mektûbların tercemeleri, (Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye) ve diğer kitâblarımızda mevcûddur.

On sekizinci yüzyılın sonu ve on dokuzuncu yüzyılın başında Irak ve Şam'da yetişmiş büyük velîlerdendir. İnsanlara hak yolu göstererek hakîki saâdete, kurtuluşa kavuşturan ve Silsile-i aliyye adı verilen âlimler ve velîler zincirinin yirmi dokuzuncusudur. Asrının müceddidi idi. Ömrünü İslâmiyeti öğrenmek ve öğretmekle geçiren Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri pekçok talebe yetiştirip, İslâm memleketlerine gönderdi. Bu zâtlar, İslâm memleketlerine gidip İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlattılar. İnsanlar bu zâtların vesîle olmasıyla dünyâ ve âhiret saâdetine kavuştular. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, ayrıca çeşitli ilimlerde birçok eserler de neşretti.