Vefakarlık Örneği

“Peygamber Efendimiz” vefâkâr idi ki pek,
Bu da, her hâli gibi bizlere oldu örnek.

Sahâbe-i kirâmdan “Enes bin Mâlik” der ki:
Bir hediye gelseydi o Server'e eğer ki,

Buyururdu ki: (Onu, filân kadına verin.
Zîrâ arkadaşıydı o kadın Hatîce'nin.)

Hatîce vâlidemiz onu severdi diye,
Ona gönderiyordu, gelseydi bir hediye.

Nitekim Âişe-i Sıddîka da bu bâbta,
Diyor ki: (Hatîce'ye ediyorum çok gıbta.

Çünkü Resûl-i ekrem, ondan çok bahsederdi.
Onu çok sevdiğini zaman zaman söylerdi.

Ve meselâ ne zaman kesilseydi bir koyun,
Akrabâsına dahî gönderirdi hep Onun.)

Hattâ Resûl-i ekrem, bütün yakınlarını,
Çok sever ve sorardı sık sık hatırlarını.

Hısım akrabâsının, râzıydı her birinden.
Ve hiç üstün tutmazdı birini diğerinden.

Habeşistân meliki “Necâşî”den de bir gün,
Huzûruna, elçiler gelmişti o Resûl’ün.

O elçi heyetine gösterdi çok iltifât.
Hattâ hizmet edince onlara kendi bizzât,

Eshâb arz ettiler ki: (Siz zahmet etmeyiniz.
Onların hizmetini bizler edâ ederiz.)

Buyurdu: (Bu hizmeti siz yaparsınız, ama,
Onlar hizmet ettiler vaktiyle eshâbıma.

Ben, o hizmetlerinin karşılığı olarak,
İstiyorum onlara bir ikrâmda bulunmak.

Bu yüzden bizâtihî ben hizmet ediyorum.
Ve hattâ bu hizmetten, büyük zevk duyuyorum.)

Bir gün de Resûlullah, savaş esîrlerinden,
Süt kardeşi "Şeymâ" yı tanıdı görüp hemen.

Sevinip, kendisine ikrâm olmak üzere,
Üstündeki örtüyü çıkarıp serdi yere.

Üzerine “Şeymâ”yı oturttu sonra derhâl.
Ve ona buyurdu ki: (İstersen yanımda kal.

İstersen göndereyim seni memleketine.
İhtiyâcın olursa, bana gel ama yine.)

Çok memnûn etmiş idi “Şeymâ”yı bu iltifât.
Memlekete dönmeyi tercîh etti o fakat.

Yine “Ebû Leheb”in bir âzâdlı kölesi,
Ve hattâ kendisinin birinci süt annesi,

"Süveybe hâtun"un da, evine muntazaman,
Yiyecek ve giyecek gönderirdi her zaman.

O vefât edince de, sordu ki sonra hattâ:
(Onun akrabâsından kimse var mı hayâtta?)

Onlara göndermekti bundan sonra gâyesi.
Ve lâkin dediler ki: (Kalmadı hiç kimsesi.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

971 [m.1563] yılında doğmuş ve 1034 [m.1624] yılında vefât etmiş olan, ikinci bin yılının müceddîdi, İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendi hazretleri, islâm dîninin Kur’ân-ı kerîm ve Hadîs-i Şerîflerden sonra, üç numaralı kitâbı olan (MEKTÛBÂT) kitâbını yazmışdır. Üç cild ve aslı fârisî olan mektûbât kitâbında (536) mektûb vardır. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bu eserinde, insanoğlunun rûhî hastalıklarının tedâvî yollarını göstermiş, islâm dînine nasıl inanılacağı, ibâdetlerin ehemmiyyeti, Evliyâlık, Resûlullahın güzel ahlâkı, islâmiyyet, tarîkat ve hakîkatin ayrı-ayrı şeyleri olmadıkları gâyet açık bir şekilde îzâh edilmişdir. (Mektûbat Tercemesi) kitâbı, (Mektûbât)ın birinci cildinin tercemesidir. İkinci ve üçüncü cildden, lüzûmlu görülen mektûbların tercemeleri, (Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye) ve diğer kitâblarımızda mevcûddur.

On sekizinci yüzyılın sonu ve on dokuzuncu yüzyılın başında Irak ve Şam'da yetişmiş büyük velîlerdendir. İnsanlara hak yolu göstererek hakîki saâdete, kurtuluşa kavuşturan ve Silsile-i aliyye adı verilen âlimler ve velîler zincirinin yirmi dokuzuncusudur. Asrının müceddidi idi. Ömrünü İslâmiyeti öğrenmek ve öğretmekle geçiren Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri pekçok talebe yetiştirip, İslâm memleketlerine gönderdi. Bu zâtlar, İslâm memleketlerine gidip İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlattılar. İnsanlar bu zâtların vesîle olmasıyla dünyâ ve âhiret saâdetine kavuştular. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, ayrıca çeşitli ilimlerde birçok eserler de neşretti.