Bir kılın hürmetine

“Resûl”ün kıymetini, insanlar değil yalnız,
Bütün hayvânât dahî bilirdi istisnâsız.

Uçmadıkları gibi kuşlar Kâbe üstünden,
Onun üzerinden de uçmazlardı edebten.

Yine Peygamberimiz, Mîrâc'ta hem o gece,
Allahü teâlâya suâl etti öylece:

(Yâ rabbî, Cebrâil'e altıyüz kanat verdin.
Bunun mukâbilinde bana ne ihsân ettin?)

Hak teâlâ cevâben Sevgili Peygambere,
Buyurdu: (Senin bir tek saç kılın, bana göre,

Cebrâilin altıyüz kanadına nazaran,
Daha çok kıymetli ve sevgilidir her zaman.)

Yine “Hâlid bin Velîd” hazretlerinin dahî,
Bir başlı var idi, pek çok değer verdiği.

Onu, hangi savaşta örtse idi O eğer,
Dşmanlarına karı olurdu hep muzaffer.

Ve lâkin o başlı kaybedince o bir gün,
Oldu bunun yüzünden çok mükedder ve üzgün.

Dediler: (Kaybettiğin, bir başlık değil midir?
Öyle ise, bu kadar üzülmek peki nedir?)

Dedi ki: (Bu üzülmem, çok azdır bunun için.
Zîrâ siz bilmezsiniz hikmetini bu işin.

O başlın içinde, o Server’in saından,
Bir mübârek "kıl" vardı, üzülmem işte bundan.

O başlık, hangi harpte bulunsaydı baımda,
Muzaffer oluyordum mutlak o savaımda.

Bütün başarılarım, bundandır işte benim.
Kaybettim şimdi onu, nasıl üzülmiyeyim?)

Yine Resûlullah'ın o mübârek cemâli,
Nûrluydu ondördüncü bir “Dolunay” misâli.

“Hazreti Âişe”nin evine geldi bir gün.
Bakıp güldü Âişe yüzüne o Resûl’ün.

Ne için güldünü suâl etti o Server.
Âişe vâlidemiz îzâh etti bu sefer.

Dedi: (Yâ Resûlallah, bu gün bir elbiseyi,
Dikerken, dürmştüm elimdeki iğneyi.

Çok aradım ise de, bulamamştım yine.
Sen içeri girince, bulundu şimdi iğne.

Öyle aydınlandı ki nûrundan zîrâ evim,
ğneyi, râhatlıkla gördüm ve alıverdim.)

Bunları arz edince Âişe vâlidemiz,
Ağlamaya başladı Peygamber Efendimiz.

Sebebini sorunca, buyurdu ki o zaman:
(Yâ Âişe, mahşeri hâtırladım ben şu an.

öyle ki, ümmetimden o gün bâzı kimseler,
Benim bu cemâlimi hiç göremiyecekler.

İşte o ümmetimin hâlini hâtırladım.
Onların durumuna üzüldüm de ağladım.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Herkese Lâzım Olan Îmân) kitâbı dört kısımdan meydâna gelmiştir:

I. kısım; Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin (İ’tikâdnâme) kitâbının tercemesidir. (Hadîs-i Cibrîl) adı verilen; islâmın beş şartını ve îmânın altı şartını anlatan bir hadîs-i şerîfin açıklamasıdır. Ayrıca Şerefüddîn Yahyâ Münîrinin iki mektûbu, Allahü teâlâ vardır, birdir, konuları vardır.

II. kısım; (Müslimânlık ve Hıristiyanlık) kitâbıdır. Burada Peygamberler, kitâblar, dinler, (Yehûdîlik, hıristiyanlık ve islâmiyyet) hakkında bilgi verilmekde, Hakîkî bir müslimân olmanın şartları açıklanmakda, müslimânlığa hayran olanların sözleri ile, (42) tane başka din mensûbu iken islâmiyyeti seçen zâtların hayâtları anlatılmakdadır.

III. kısım; (Kur’ân-ı Kerîm ve Bugünkü Tevrât ve İncîller) kitâbıdır. Burada, bugünkü Tevrât ve İncîller hakkında bilgi verilmekde, Kitâb-ı Mukaddesdeki hatâlar îzâh edilmekde, Kur’ân-ı Kerîmin son ve değişmiyen kitâb olduğu ilmî olarak anlatılmakdadır. Ayrıca Muhammed aleyhisselâmın mu’cîzeleri, fazîletleri, güzel ahlâk ve âdetleri anlatılmakdadır.

IV. kısım; (İslâm Dîni ve Diğer Dinler) kitâbıdır. Burada islâm dîninin vahşet dîni olmadığı, hakîkî müslimânın câhil olmadığı, ilkel dinler, semâvî dinler, islâmiyyetde felsefe olamıyacağı konuları açıklanmakdadır.

Resûlullah efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", onun geleceğini müjdelemişti. İmâm-ı Süyûtî (Cem'ul cevâmi') kitabında, bu hadis-i şerifi, İbni Mes'ûd Abdürrahman ibni Yezîdden, O da Hazret-i Câbirden rivayet ederek bildiriyor: (Ümmetimden Sıla isminde biri gelir. Onun şefaati ile, çok çok kimseler Cennete girer.) (Sıla), birleştirici demektir. Tasavvufu fıkh bilgileri ile birleştirdiği için bu ism, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine verildi. Zamanın âlimleri, Ona bu ism ile hitâb eylediler. Kendisi de, oğlu Muhammed Mâsuma yazdığı bir mektûbda, (Beni iki derya arasında sıla yapan Rabbime hamd ederim) diye buyurmaktadır.