Bu ümmetin üstünlüğü

“Peygamber Efendimiz”, o kıyâmet gününde,
Gelip durur günâhkâr ümmetinin önünde.

O an Hak teâlâdan şöyle bir nidâ gelir:
(Habîbim, ümmetini al ve hesâba getir.)

O zaman eshâbıyla, âlim ve velîleri,
İleri sürer hemen, şehîd ve sâlihleri.

Rabbimizden bir nidâ gelir ki: (Yâ Muhammed!
Ümmetinin tamâmı bunlardan mı ibaret?

Mutîleri getirdin, hani nerde âsîler?
Âlimleri getirdin, peki nerde zâlimler?

Sen, namâz kılanları getirdin buraya hep.
Peki kılmıyanları nerdedir şimdi acep?)

Arz eder ki: (Yâ rabbî, buyurduğun gibidir.
Ama onlar, yine de seni bir bilmişlerdir.

Onlar puta tapmadı, sana şirk koşmadılar.
Tevhîd üzere olup, küfürden hep kaçtılar.

Bağışla suçlarını işbu îmânlarına.
Lâyık görme onları Cehennem azâbına.)

Rabbimiz buyurur ki: (Ey benim Peygamberim!
Ümmetinin hepsine, şefkatim çoktur benim.

Ümmetini, kendime eylemişim muhâtab.
Onun için sorarım onlara bugün hesâb.

Onlarla söyleşmeyi sevmeseydim eğer ben,
Hep Cennete koyardım, hiç hesâba çekmeden.)

Bir gün de “Mîkâil”le “Cibrîl” aleyhisselâm,
Resûlullah'a gelip, verdiler önce selâm.

Sonra Cibrîl, Resûl’ün sarılıp örtüsüne,
Sevgi ve muhabbetle öpüp sürdü yüzüne.

Sorunca Resûl bunun hikmetini Cibrîl'den,
Mîkâil izin alıp, arz etti şöyle hemen:

Cebrâil, gelmek için huzûrunuza sizin,
Allahü teâlâdan istedi çokça izin.

Melekler, kendisine suâl eylediler ki:
(Çok izin istemenin sebebi nedir peki?)

Dedi ki: (Ben âşıkım Ona cân-ü gönülden.
Ve hiç duramıyorum kendisini görmeden.)

Yine Resûl-i ekrem, dünyâ ve âhirette,
Herkes için, rahmet ve berekettir elbette.

Rahmetinden, herkesin olur istifâdesi.
Hattâ kâfirlere de ulaşır fâidesi.

Şöyle ki, azâbları verilmez dünyâda pek.
Yâni tehir edilir, âhiret gününe dek.

Bir gün de, bir a'râbî gelip Efendimize,
Dedi: (Yâ Resûlallah, bir suâlim var size.

Öteki ümmetlere nisbeten bu ümmetin,
Üstünlüğü nasıldır, lütfedip îzâh edin.)

Buyurdular ki: (Benim, diğer Peygamberlerden,
Üstünlüğüm nasılsa, öyledir bu da aynen.)

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

(Herkese Lâzım Olan Îmân) kitâbı dört kısımdan meydâna gelmiştir:

I. kısım; Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin (İ’tikâdnâme) kitâbının tercemesidir. (Hadîs-i Cibrîl) adı verilen; islâmın beş şartını ve îmânın altı şartını anlatan bir hadîs-i şerîfin açıklamasıdır. Ayrıca Şerefüddîn Yahyâ Münîrinin iki mektûbu, Allahü teâlâ vardır, birdir, konuları vardır.

II. kısım; (Müslimânlık ve Hıristiyanlık) kitâbıdır. Burada Peygamberler, kitâblar, dinler, (Yehûdîlik, hıristiyanlık ve islâmiyyet) hakkında bilgi verilmekde, Hakîkî bir müslimân olmanın şartları açıklanmakda, müslimânlığa hayran olanların sözleri ile, (42) tane başka din mensûbu iken islâmiyyeti seçen zâtların hayâtları anlatılmakdadır.

III. kısım; (Kur’ân-ı Kerîm ve Bugünkü Tevrât ve İncîller) kitâbıdır. Burada, bugünkü Tevrât ve İncîller hakkında bilgi verilmekde, Kitâb-ı Mukaddesdeki hatâlar îzâh edilmekde, Kur’ân-ı Kerîmin son ve değişmiyen kitâb olduğu ilmî olarak anlatılmakdadır. Ayrıca Muhammed aleyhisselâmın mu’cîzeleri, fazîletleri, güzel ahlâk ve âdetleri anlatılmakdadır.

IV. kısım; (İslâm Dîni ve Diğer Dinler) kitâbıdır. Burada islâm dîninin vahşet dîni olmadığı, hakîkî müslimânın câhil olmadığı, ilkel dinler, semâvî dinler, islâmiyyetde felsefe olamıyacağı konuları açıklanmakdadır.

Resûlullah efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem", onun geleceğini müjdelemişti. İmâm-ı Süyûtî (Cem'ul cevâmi') kitabında, bu hadis-i şerifi, İbni Mes'ûd Abdürrahman ibni Yezîdden, O da Hazret-i Câbirden rivayet ederek bildiriyor: (Ümmetimden Sıla isminde biri gelir. Onun şefaati ile, çok çok kimseler Cennete girer.) (Sıla), birleştirici demektir. Tasavvufu fıkh bilgileri ile birleştirdiği için bu ism, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine verildi. Zamanın âlimleri, Ona bu ism ile hitâb eylediler. Kendisi de, oğlu Muhammed Mâsuma yazdığı bir mektûbda, (Beni iki derya arasında sıla yapan Rabbime hamd ederim) diye buyurmaktadır.