Bir tabak yemek

Resûl’e Peygamberlik ilk teblîğ edilince,
İnsanları islâma çağırırdı gizlice.

Lâkin tek tük, nâdiren inanan oluyordu.
“Üç yıl”da îmân eden, sâdece "Otuz" oldu.

Bir müddet sonra ise, gelmişti ki bir âyet,
Meâlen, (Akrabânı islâma eyle dâvet.)

O Server, yapmak için Rabbinin bu emrini,
Yakın akrabâsının çağırdı herbirini.

Onlar, “Ebû Tâlib”in geldiğinde evine,
Sâdece “bir kap” yemek getirdi önlerine.

“Besmele” söyliyerek önce yedi kendisi.
Ve (Buyurun!) deyince, başladı sonra hepsi.

Yemek "Bir" kişilikti, onlar "Kırk" kişiydi tam.
Hepsi yiyip doydular, eksilmedi hiç taâm.

Onlar, bu mûcizeyi gördüler birer birer.
Yine de îmân ile şereflenemediler.

"Ebû Hüreyre" dahî, anlatır ki: (Bir harpte,
Çok şiddetli bir açlık başladı sahâbede.

Yoktu hiç birisinde yiyecek bir lokmacık.
Herkes, açlık içinde kıvranıyordu artık.

O sıkışık zamanda, bana bakıp o Server,
(Yiyecek bir şey var mı?) diye suâl ettiler.

(Az miktârda hurma var) diye arz edince ben,
Bana buyurdular ki: (Onları getir hemen.)

Getirdim, o hurmadan tek “Bir avuç” aldılar.
Bir serginin üstüne, elleriyle yaydılar.

Sonra, bereket için bir duâ eyledi ve,
Buyurdu ki: (On kişi çağır gelsin yemeğe.)

Çağırdım, geldiler ve yediler o hurmadan.
(On kişi daha çağır) buyurdular sonradan.

Çağırdım, onlar dahî gelip yiyip doydular.
Sonra, (On kişi daha dâvet et) buyurdular.

Böylece onar onar çağırdım gâzileri.
Gelip, doyana kadar yiyip gitti her biri.

Hiç yemiyen kalmadı bu islâm ordusunda.
(Koyduğun hurmaları al) buyurdu sonunda.

Zâten “Bir avuç” kadar hurmaydı getirdiğim.
O hurmaları alıp, tekrâr eve ilettim.

Onları, senelerce hem yedik, hem yedirdik.
Dağıttık sağa sola, yine bitiremedik.

"Enes bin Mâlik" dahî, rivâyet eder ki hem:
Bir miktâr yemek yaptı vâlidem Ümmü Süleym.

Götürüp arz eyledim Resûl-i kibriyâya.
Buyurdu ki: (Yâ Enes, onu koy da oraya.

Git, filân filân ile, kime rastlarsan eğer,
Söyle, yemek yemeye bizim eve geleler.)

Tam "Üçyüz" kişi geldi yemek ziyâfetine.
Hepsi “bir tabak” idi, kâfî geldi hepsine.

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

971 [m.1563] yılında doğmuş ve 1034 [m.1624] yılında vefât etmiş olan, ikinci bin yılının müceddîdi, İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendi hazretleri, islâm dîninin Kur’ân-ı kerîm ve Hadîs-i Şerîflerden sonra, üç numaralı kitâbı olan (MEKTÛBÂT) kitâbını yazmışdır. Üç cild ve aslı fârisî olan mektûbât kitâbında (536) mektûb vardır. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bu eserinde, insanoğlunun rûhî hastalıklarının tedâvî yollarını göstermiş, islâm dînine nasıl inanılacağı, ibâdetlerin ehemmiyyeti, Evliyâlık, Resûlullahın güzel ahlâkı, islâmiyyet, tarîkat ve hakîkatin ayrı-ayrı şeyleri olmadıkları gâyet açık bir şekilde îzâh edilmişdir. (Mektûbat Tercemesi) kitâbı, (Mektûbât)ın birinci cildinin tercemesidir. İkinci ve üçüncü cildden, lüzûmlu görülen mektûbların tercemeleri, (Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye) ve diğer kitâblarımızda mevcûddur.

On sekizinci yüzyılın sonu ve on dokuzuncu yüzyılın başında Irak ve Şam'da yetişmiş büyük velîlerdendir. İnsanlara hak yolu göstererek hakîki saâdete, kurtuluşa kavuşturan ve Silsile-i aliyye adı verilen âlimler ve velîler zincirinin yirmi dokuzuncusudur. Asrının müceddidi idi. Ömrünü İslâmiyeti öğrenmek ve öğretmekle geçiren Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri pekçok talebe yetiştirip, İslâm memleketlerine gönderdi. Bu zâtlar, İslâm memleketlerine gidip İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlattılar. İnsanlar bu zâtların vesîle olmasıyla dünyâ ve âhiret saâdetine kavuştular. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, ayrıca çeşitli ilimlerde birçok eserler de neşretti.