Budur senin ilacın

Allahü teâlânın Resûlüdür o Server,
Onun hâtırı için, her şeyi ihsân eder.

"Hâtim-i Esam" var ki, evliyâ-yı kirâmdan,
Resûl’ün ravda'sına gelip durdu bir zaman.

Dedi ki: (Yâ ilâhî, Resûlünün kabrini,
Ziyârete geldim ben, eli boş koma beni.)

O esnâda, gâibten duyuldu ki şu nidâ:
(Ey kulum, Habîbimin türbesinde şu anda,

Senin ile birlikte kim varsa cemâatten,
Onun hürmeti için af eyledim tamâmen.)

"İmâm-ı Kastalânî" hazretleri de yine,
Buyurdu ki: (Çekmiştim bir derdi bir kaç sene.

Doktorlar, çâresini bilmeyince bu işin,
Duâ ettim Rabbime, "Resûl’ün hakkı" için.

Tam o gece, rüyâmda gördüm bir mübârek zât.
Elinde bir “Reçete” tutuyordu o bizzât.

Onu bana uzatıp, dedi: "Budur ilâcın.
Emri ile yazıldı zîrâ Fahr-i Cihân'ın".

Uyanıp, tatbîk ettim o reçeteyi aynen.
Allah'ın izni ile şifâ buldum tamâmen:)

Kıyâmette, kabirden önce O kalkacaktır.
Üzerinde Cennetten elbise olacaktır.

Ve "Burak" adındaki bir Cennet hayvanına,
Binerek gelecektir o mahşer meydanına.

"Livâ-yı hamd" denilen sancağı tutacaktır.
Her mü'min, o sancağın altında olacaktır.

Mahşer halkı, “bin sene” bekleyip o meydanda,
Çok sıkılacaklardır o müthiş izdihâmda.

Hesâblar bir an önce başlasın diye hemen,
Yardım talep ederler bütün Peygamberlerden.

Lâkin özür dileyip bilcümle peygamberler,
"Hâtem-ül enbiyâ"ya onları sevkederler.

Peygamber Efendimiz, şefâat eyleyince,
Herkesin hesapları görülür ince ince.

İlk Onun ümmetinin görülür hesapları.
Ve tartılır "Mîzân"da günâh ve sevâpları.

Önce, Onun ümmeti "Sırât"dan geçecektir.
Ve “Cennet”e ilk önce, bu ümmet girecektir.

O, nereye giderse mahşer karanlığında,
O yer, “Onun nûru”yla aydınlanır ânında.

O, iki cihânın da reîsi, sultânıdır.
Onu sevmek, elbette her müslümâna farzdır.

Hattâ Resûlullah'ı canından ve malından,
Daha çok sevmektedir elbette her müslümân.

Bir hadîs-i şerîfte buyurdu ki o Server:
(Allahü teâlâyı sevenler beni sever.)

O Resûl'ü sevmenin alâmeti bir tektir.
O da, Onun dînine tam riâyet etmektir.

(Huzur Pınarı Mail Grubu)

971 [m.1563] yılında doğmuş ve 1034 [m.1624] yılında vefât etmiş olan, ikinci bin yılının müceddîdi, İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendi hazretleri, islâm dîninin Kur’ân-ı kerîm ve Hadîs-i Şerîflerden sonra, üç numaralı kitâbı olan (MEKTÛBÂT) kitâbını yazmışdır. Üç cild ve aslı fârisî olan mektûbât kitâbında (536) mektûb vardır. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bu eserinde, insanoğlunun rûhî hastalıklarının tedâvî yollarını göstermiş, islâm dînine nasıl inanılacağı, ibâdetlerin ehemmiyyeti, Evliyâlık, Resûlullahın güzel ahlâkı, islâmiyyet, tarîkat ve hakîkatin ayrı-ayrı şeyleri olmadıkları gâyet açık bir şekilde îzâh edilmişdir. (Mektûbat Tercemesi) kitâbı, (Mektûbât)ın birinci cildinin tercemesidir. İkinci ve üçüncü cildden, lüzûmlu görülen mektûbların tercemeleri, (Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye) ve diğer kitâblarımızda mevcûddur.

On sekizinci yüzyılın sonu ve on dokuzuncu yüzyılın başında Irak ve Şam'da yetişmiş büyük velîlerdendir. İnsanlara hak yolu göstererek hakîki saâdete, kurtuluşa kavuşturan ve Silsile-i aliyye adı verilen âlimler ve velîler zincirinin yirmi dokuzuncusudur. Asrının müceddidi idi. Ömrünü İslâmiyeti öğrenmek ve öğretmekle geçiren Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri pekçok talebe yetiştirip, İslâm memleketlerine gönderdi. Bu zâtlar, İslâm memleketlerine gidip İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlattılar. İnsanlar bu zâtların vesîle olmasıyla dünyâ ve âhiret saâdetine kavuştular. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, ayrıca çeşitli ilimlerde birçok eserler de neşretti.